Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji uslug i zgodnie z Regulaminem strony. Mozesz okreslic warunki przechowywania lub dostepu do plików cookies w Twojej przegladarce.
Start » Katalog » Szabla Polska Husarska WZ1750 » DOSTĘPNY » SZABLA HUSARSKA Z PALUCHEM NA TABLO
[DOSTĘPNY]
480,00zł

SZABLA HUSARSKA Z PALUCHEM NA TABLOSZABLA HUSARSKA Z PALUCHEM NA TABLOSZABLA HUSARSKA Z PALUCHEM NA TABLO

SZABLA HUSARSKA Z PALUCHEM NA TABLO

POLSKA SZABLA HUSARSKA Z PALUCHEM BEZ POCHWY NA TABLO

 

Producent: PŁATNERZE

Prezentowana szabla jest wierną rekonstrukcją oryginalnej szabli husarskiej. Szabla husarska to broń rozpowszechniona w XVII i XVIII-wiecznej Rzeczpospolitej Obojga Narodów, używana przez husarię i pozostałe typy polskiej jazdy. Jej poprzedniczką była XVI-wieczna szabla węgiersko-polska.

Dane techniczne:

Długość : 91 cm
Waga: 1,2 kg

Szabla ta posiada lekko wysuniętą ku przodowi głowicę rękojeści. Jelec, wykonany z mosiądzu jest prawie całkowicie zamknięty i wzmacnia szablę w miejscu złączenia głowni z rękojeścią. Dosyć ciężka rękojeść sprawia, że szabla ta jest doskonale wyważona. Szabla posiada tzw. paluch – pierścień służący do oparcia kciuka znajdujący się pośrodku jelca.
Górna część głowni, tzw. zastawa jest zatępiona, służyła do blokowania uderzeń przeciwnika. Dolna część wykończona tzw. piórem – obustronnym ostrzem pozwalającym na zadawanie pchnięć. Na jednej stronie głowni wygrawerowany jest napis „HUSSARIA” oraz postać husarza na koniu z proporcem. Na drugiej wyryto „JESUS MARIA JOSEF SPES MEA” – napisy te często zdobiły oryginalne szable husarskie. Sztych i zastawa zdobione są ponadto motywami roślinnymi.

W zestawie znajduje się również drewniane tablo.

Producent: PŁATNERZE

 

 

(G026)

 

Materiał: sklejka

długość: 100 cm
wysokość: 18 cm


WAGA: 1,6 kg

Komplet uchwytów mosiężnych w zestawie.

Tablo daje możliwość powieszenia szabli w poziomie lub w pionie.

 

Rys historyczny:

Historia szabli w wojsku polskim sięga drugiej połowy XV wieku. Trafiła ona do Polski za pośrednictwem Węgier, utrzymujących kontakty z Turkami. 
Początkowo była wyłącznie bronią lekkozbrojnej jazdy i piechoty, lecz nawet rycerstwo, posługujące się podczas bitew mieczem, chętnie korzystało z szabli w czasie podróży, polowań i rozmaitych świąt. Służyła im przede wszystkim tam, gdzie występowali bez zbroi, a chcieli mieć przy boku skuteczną broń. 
Do początku XVI wieku szabla zyskała w Polsce olbrzymią popularność. Już w 1503 roku na ulicach Krakowa mawiano, że nikt nie chciał kupować mieczy, wszyscy woleli szablę.


Tak szybka kariera szabli związana była z najazdami rabunkowymi Tatarów Krymskich na ziemie Rzeczypospolitej. Kawaleria tatarska, uzbrojona w łuki i niekiedy również szable była przede wszystkim bardzo mobilna i nieuchwytna. Atakowali w niewielkich grupach nazywanych besz-basz (pięć głów). Adoptowanie szabli do uzbrojenia polskiej jazdy było militarną koniecznością tamtych niespokojnych czasów. Najazdy Chanatu Krymskiego na Rzeczpospolitą były szczególnie częste w latach 1474-1534 oraz w latach 1605-1633. Najazdy te, liczne wojny z Rosją, a także przymierze wojskowe Tatarów z Kozakami (1648-1654) wymusiły zmiany w polskim wojsku, które wykraczały poza modernizację uzbrojenia. Po reformach sejmu w 1562 r. stałe wojsko zaciężne, zwane obroną potoczną zastąpione zostało przez wojsko kwarciane, utrzymywane z ¼ dochodów króla.
Ponadto na początku XVI stulecia wypracowano nowy szyk bojowy jazdy zwany starym urządzeniem polskim. Dwa silne hufce (czelny i walny) ustawione jeden za drugim wspomagane były na flankach przez trzy linie mniejszych hufczyków – posiłkowe, czarne i stracenia. W drugiej połowie XVI wieku włączono do szyku oddziały piechoty i artylerii.

Husaria będąca początkowo lekkozbrojną jazdą w połowie XVI wieku przejęła rolę kopijników. Uzbrojeni w kopie (tylko towarzysze), szable, napierśniki i napleczniki oraz hełmy (często kapaliny), husarze stanowili trzon polskiej armii. Od lat 30. XVII wieku liczebność husarii była stopniowo ograniczana ze względu na wysokie koszty utrzymania. Zrezygnowano z napleczników na rzecz lamparcich i tygrysich skór.  Zaczęto używać pistoletów. W latach 90. XVII wieku, pod koniec wojen z Turcją, zamiast kopii towarzysze uzbrajani byli w muszkiety.
Husaria przesądziła o spektakularnych wygranych w takich bitwach jak: bitwa pod Curtea de Arges (1600), bitwa pod Kircholmem (1605), bitwa pod Kłuszynem (1610), bitwa pod Chocimiem (1621) czy bitwa pod Wiedniem (1683). Przetrwała do połowy XVIII wieku.



480,00zł

Recenzje


Powiedz znajomemu


Powiedz o tym produkcie swoim znajomym
Kategorie

Miecze 2