MIECZ WIKINGÓW Z POCHWĄ ULFBERHT

Prezentowany model jest  wierną repliką oryginału (waga i wymiary jak w oryginale).

REPLIKI NASZEJ FIRMY CENIONE SĄ PRZEZ NAJWYŻSZEJ KLASY KOLEKCJONERÓW.

ŚWIETNIE NADAJĄ SIĘ NA PREZENT M.IN. DLA: SZEFA, MĘŻA, CHŁOPAKA ITP.

W OFERCIE POSIADAMY TAKŻE EKSKLUZYWNE OPAKOWANIA DREWNIANE ORAZ SZEROKĄ GAMĘ PRODUKTÓW DO EKSPOZYCJI REPLIK BRONI PALNEJ I BRONI BIAŁEJ, TAKICH JAK : RAMY, ZAWIESZKI, STOJAKI, TABLA  itp.

Producent: Płatnerze (WS500864)

długość 89 cm 
waga: 1,4 kg

Model ten wykonany jest z wysokowęglowej stali.

Pochwa wykonana jest z drewna i skóry naturalnej

Miecz nie jest naostrzony ( ale nadaje się do ostrzenia). Miecz jest wyważony

JEST TO DOKŁADNA REPLIKA MIECZA POKAZANEGO W KSIĄŻCE IANA PIERCE: "SWORDS OF THE VIKING AGE" NA OSTRZU WYGRAWEROWANO SŁOWO ULFBERHT - JEST TO OKREŚLENIE LEGENDARNEGO KOWALA WIKINGÓW, KTÓRY WYKUŁ PIERWSZY MIECZ ZE STALI

CIEKAWOSTKA:

Wikingowie to skandynawscy wojownicy­­­­­, którzy od VIII wieku podejmowali dalekie wyprawy o charakterze kupieckim, rabunkowym lub osadniczym. W przypadku wypraw łupieżczo-handlowych mówi się o wikindze zachodniej i wikindze wschodniej. Organizatorami wypraw do krajów Europy Zachodniej byli Normanowie duńscy i norwescy (czyli właśnie wikingowie), a także mieszkańcy dzisiejszej południowej Szwecji (prowincje Bohuslän, Halland, Uppland, Skne i Blekinge). Normanowie szwedzcy, głównie Swionowie i Goci, organizowali wyprawy do krajów położonych na wschód i południe od ich ojczyzny, docierając do Bułgarii Kamskiej, Rusi Kijowskiej, Bizancjum, a nawet Kalifatu Bagdadzkiego. Słowo wiking pochodzi od nazwy morskich, orężnych wypraw: "viking". Słowo to początkowo łączono z staronordyjskiego vik (zatoka) lub starogermańskiego vik (osada portowa). Później zauważono jednak, że słowo to pojawiło się jeszcze w VIII wieku (przed okresem napaści wikingów na wybrzeża Anglii, Irlandii i Francji) w postaci staroangielskiego "wicingsceada" i starofrancuskiego "witsing". Od tamtej pory zaczęto łączyć nazwę wiking z tym właśnie obszarem językowym, wskazując na staroangielski "wic" oznaczający obóz handlowy. Pierwszy raz tego kreślenia użyto na długo przed epoką wikingów, wobec saksońskich (saskich) osadników